Dog Wheel Chair Model 3

 

ผมทำรถสำหรับสุนัขพิการมาสองคันกว่า ๆ แล้ว ทั้งหมดเป็นการทำให้ผู้อื่น ไม่คิดเลยว่าจะมาทำคันที่สามสำหรับตัวเอง ในที่นี้หมายถึงให้สุนัขของตัวเองนะครับ ไม่ใช่ทำใช้เอง






ที่ผ่านมาผมกับครูดารินทร์มีหมาเป็นของตนเองหลายตัว แต่ที่เป็นตัวยืนคู่ทุกข์คู่ยากมากว่า 13 ปี มีอยู่สองตัว นอกนั้นตายไปเกิดใหม่หลายรุ่นแล้ว หมาสองตัวที่ว่าก็คืิอนังแบม (ตัวสีขาวขวามือ) เกิดเมื่อวันที่  16 มิถุนายน 2542 ที่จำแม่นเพราะตัวนี้ครูดารินทร์แทบทำคลอดมากับมือเพราะแม่มันแก่แล้ว อีกตัวหนึ่งคือนังไทเกอร์ (ตัวลายเสือซ้ายมือ) อเมริกันพิตบูลใจดี ตัวนี้มีคนให้มาหลังจากนังแบมคลอดสองสามเดือน ตอนได้มาอายุพอ ๆ กัน






เขาว่ากันว่าอายุสุนัขถ้าเทียบกับคนแล้วต่างกันประมาณ 1 ต่อ 7 คือสุนัข 1 ปีื จะเท่าคนอายุ 7  ปี ฉนั้น ถ้าเที่ยบตามเกณฑ์นี้ ตอนนี้นังแบมและนังไทเกอร์ ซึ่งอายุ 13 ปี ถ้าเป็นคนก็ปาเข้าไป 80 - 90 ปีแล้วถือว่าแก่งั่กทีเดียว เมื่อมันแก่สังขารต้องร่วงโรยเป็นธรรมดา นังไทเกอร์ยังไม่ออกอาการมากเท่าไหร่ยังเดินเหิรกินข้าวกินปลาได้เป็นปกติแม้ฟันฟางจะโยกจะหักไปบ้าง  และวัน ๆ ก็ไม่ทำงานทำการอะไร เอาแต่นอนลูกเดียว คงถือว่าปลดเกษียณอายุราชการแล้ว นอนอยู่กับบ้านเฉย ๆ ดีกว่า (ภาพนี้ถ่ายสมัยยังสาว)






ส่วนนังแบมถือว่าสุขภาพดีมาตลอด พักหลังนี้จะดูดีกว่านังไทเกอร์ด้วยซ้ำ แต่อยู่ดี ๆ กลับทรุดลงเสียเฉย ๆ งั้นแหละ ข้าวปลาไม่ค่อยกิน เรี่ยวแรงไม่มีเอาแต่นอนแบบ แต่ยังเดินกระย่องกระแย่งขึ้ันลงบันไดไปเข้าห้องน้ำห้องท่าได้ แต่เมื่อสองวันก่อนอาการทรุดหนักจนไม่สามารถทรงตัวลุกขึ้นยืนได้เลย พอพยายามจะลุก เท้าหน้าก็มีอันแบะลงไปหน้าฟาดพื้นร้องครวญคราง ต้องคอยจับนอนตะแคง แต่ก็พยายามลุกอยู่นั่นแหละ โดยเฉพาะเวลาจะเข้าห้องน้ำ ทำให้ต้องผลัดกันอุ้มลงไปถ่ายยังที่ประจำ ระหว่างนั้นต้องคอยอุ้มพยุงไว้จนกระทั่งปฏิบัติภารกิจทั้งหนักทั้งเบาเสร็จ ซึ่งบางครั้งไม่ใช่แค่ชั่วประเดี๋ยวประด๋าว ไอ้คนอุ้มก็ใช่หนุ่มสาวที่ไหน จึงทำให้เกิด Dog Wheel Chair Model 3 คันนี้ขึ้นมา





รถคันนี้ต้องทำให้เสร็จใช้งานได้โดยด่วน เพราะนอกจากเพื่อประโยชน์ไปขับถ่ายแล้ว ยังใช้สำหรับยืดเส้นยืดสายด้วย ไม่งั้นมันต้องนอนแบบอยู่อย่างนั้น จึงลงมือคิดไป ทำไป แก้ไป ส่วนวัสดุอุปกรณ์ก็ไม่มีปัญหา เก็บเอาจากของเก่าในบ้านนั่นแหละ ประกอบด้วยเหล็กข้ออ้อยขนาด 3 หุน ลูกล้อชนิดหมุนได้รอบตัว สำหรับทำเป็นตัวรถ แป็ปกลมขนาด 6 หุน สำหรับเป็นราวยึดผ้ารองลำตัว ราวนี้ต้องถอดได้เพื่อสอดใสผ้า ซึ่งจะต้องมีการถอดเข้าออกเพื่อปรับระยะให้พอดี






ลูกล้อถอดออกมาจากโต๊ะเก่าที่ทิ้งไว้ในโรงไม้นานแล้ว ถึงสนิมเขรอะแต่ยังหมุนได้ดีอยู่ หยอดน้ำมันเสียหน่อยก็คล่องแล้ว แป้ปกลมก็รื้อมาจากราวแขวนผ้า






ตัดแป้ปยาว 1 นิ้ว ผ่าออก ใช้เป็นบ่ารับราวผ้า






เสร็จแล้วหน้าตาออกมาแบบนี้ Dog Wheel Chair Model โมเดล 3 จุดประสงค์หลักเพื่อใช้พยุงตัวสุนัขสำหรับเปลี่ยนอริยาบท และให้เจ้าของจุงไปขับถ่ายแทนการอุ้ม  ไม่ใช่สำหรับให้สุนัขเดินไปไหนมาไหนเอง แต่ก็สามารถก้าวสั้น ๆ ได้ เพราะตอนนี้ดูสภาพแข้งขาของนังแบมแล้วไม่สามารถทำอะไรได้เลย  แต่ต้องดูอีกที อาจมีการแก้ไขถ้ามีการเปลี่ยนแปลง






พ่นสีให้ดูดีหน่อย มีแต่สเปรย์สีทองก็ไม่เลว ดูไฮโซหน่อย ๆ






ประกอบราวเข้าไป รอครูดารินทร์เอาผ้าเช็ดตัวเก่า ๆ เย็บมาสอดใส่เป็นที่รองรับลำตัวนังแบม ก็เป็นอันเสร็จพิธี






ทดลองใช้งานปรากฎว่าเวิร์คใช้ได้ นำเบาะมาวางซ้อนบนผ้าเช็ดตัวอีกชั้นเพื่อความนุ่ม และตอนหลังได้ให้ครูดารินทร์เย็บแถบผ้า มาคาดใต้ลำคอไปผูกติดกับตัวรถสองข้างเพื่อให้กระชับไม่เลื่อนหลุด เดี๋ยวตอนเย็นจะจุงไปห้องน้ำและเดินออกกำลัง เพื่อดูปัญหาที่เกิดขึ้น






นี่เป็นภาพเก่าเมื่อตอนทำคันแรก นังแบมมาป้วนเปี้ยน มันคงนึกไม่ถึงว่าวันหนึ่งมันจะมีรถเป็นของตนเอง



 

 


มารายงานความคืบหน้า หลังจากบังแบมนั่งรถได้วันเดียว คืนนั้นอาการมันทรุดลงอย่างน่าตกใจ นอนคอแข็งตาเหลือก ไม่กินข้าวกินน้ำนอนนิ่งเฉย รู้สึกว่าแข้งขาแข็งทื่อปลายเท้าเย็นเฉียบ ผมกับครูดารินทร์คิดว่าคงไม่พ้นคืนนี้แน่ ครูดารินทร์ร้องห่มร้องไห้ร่ำลากันอย่างดิบดี เฝ้ากันจนเช้ารุ่งขึ้นก็ยังหายใจอยู่ แต่รวยรินเหลือเกิน รอดูอาการอีกวันหนึ่งก็ยังเหมือนเดิม ระหว่างนั้นก็ขุดหลุมที่ใต้ต้นมะพร้าวหลังบ้านเตรียมไว้ เพราะดูแล้วยังไงก็ไม่พ้นวันสองวันนี้

 



แต่ก็ยังรอดมาได้อีกวันหนึ่ง มาถึงตอนนี้คิดว่าเพื่อความสบายใจจึงหอบนังแบมไปโรงหมอหมา เพราะถ้าเกิดรักษาได้จะได้ไม่เสียใจภายหลัง หลังจากหมอตรวจดูอาการ เอ็กซเรย์ ตรวจเลือด ก็กล่าวโดยรวมว่าทั้งกระดูก หัวใจ ปอด ตับไตใส้พุงมีอาการเสื่อมเป็นธรรมดาของหมาแก่ โดยเฉพาะกระดูกสันหลังมีปัญหาพอสมควร ได้ฉีดยา ให้น้ำเกลือ และสั่งแอ้ดมิทเพื่อดูอาการ 1 คืน เช้าวันรุ่งขึ้นไปรับกลับ หมอบอกว่าทั้งคืนมันไม่สนองตอบใด ๆ ทั้งสิ้น ให้อาหารให้ยาก็ไม่กลืน เอากลับไปทำใจที่บ้านก็แล้วกันไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้ (ครูดารินทร์คิดว่าไหน ๆ ก็ไม่รอดแล้วจึงขอฟิล์มเอ็กซ์เรย์มาเป็นที่ระลึกเอาไว้ดูต่างหน้า)





วันที่เขียนบทความนี้เป็นเวลาถัดมาอีกเกีอบหนึ่งอาทิตย์ (หลังออกจากโรงหมอหมา) ในวันแรก ๆ หลังจากกลับมาอาการก็ยังนอนแบบเหมือนเดิม บางครั้งหายใจแผ่วมากตาทำท่าจะปิดแล้ว คิดว่าคงได้เวลาไปเกิดใหม่เสียที แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่ยอมไปสักที ครูดารินทร์สั่งเสียจนไม่มีอะไรจะสั่งและน้ำตาก็หมดบ่อแล้ว หนำซ้ำวันต่อ ๆ มา กลับดูดีขึ้น ครูดารินทร์ใช้สลิ้งฉีดน้ำ ฉีดนม ฉีดอาหารเหลวเข้าคอก็กลืนได้ ตอนหลังเปลี่ยนเป็นอาหารกระป๋องป้อนก็กินดี เมื่อวานนี้แสดงอาการหิวมากกินทีเกือบหมดกระป็อง พักหลังไม่ต้องป้อนแล้วเลียกินเองได้ การขับถ่ายดีขึ้น


แต่ที่ประหลาดสุด ๆ ก็คือมันเริ่มผงกหัวและยกลำตัวจากท่านอน บิดตะแคงมาอยู่ในท่าตั้งและขยับหัวซ้ายขวากลอกตาไปมาได้ ลองเรียกชื่อก็มีปฏิกริยาตอบ แข้งขาเริ่มแข็งขืนสู้มือเวลาไปจับยกทั้ง ๆ ที่ก่อนนี้ทื่อเป็นผักไม่รู้สึกรู้สา แต่ตอนนี้ก็ยังทำใจอยู่กลัวว่าจะหลอกให้ดีใจเก้อ กลัวจะเป็นอาการดังคำพังเพยว่าดิ้นเฮือกสุดท้าย หลุมที่ขุดไว้จึงยังไม่กลบ....(แต่ทิ้งไว้แก้เคล็ดก็ดีเหมือนกัน)





แต่ถ้าอาการยังดีขึ้นเรื่อย ๆ คงต้องปรับปรุงรถเป็น Model 4 เพื่อให้เข้ากับสภาพนังแบมในขณะนั้น ตอนนี้กำลังลุ้นว่าขามันจะทรงตัวได้ดีขึ้นหรือเปล่า ถ้ามันดีขึ้นก็แสดงว่าปาฏิหารย์มีจริง  (อัพเดท : ภาพบนนี้เป็นภาพล่าสุดหลังจากออกโรงหมอมา 1 อาทิตย์พอดี ผมว่าตอนนี้อาการโดยรวมแล้วดีขึ้นมาก คงรอดแล้ว เสียตรงที่กระดูกมันยังแย่ลุกไม่ได้ แต่มันก็พยายามยักแย่ยักยันน่าดู ภาพนี้อยู่บนรถซึ่งปรับปรุงใหม่ กำลังรอเคลื่อนย้ายไปนอน)



รุ่น Minor Change นำรถ Model 3 คันเดิมมาแก้ไข โดยขยายห้องโดยสารให้กว้างขึ้น ปรับแชสซีส์ใหม่กลับทิศทางจากของเดิม (ภาพเล็กบน) เพื่อให้มีพื้นที่ว่างด้านหน้าและหลังจะได้ไม่ติดขาเวลาก้าว นำเหล็กเส้นสองหุนมาดัดเป็นโครงรับน้ำหนักผู้โดยสารโดยปล่อยขาผู้โดยสารลงเรี่ยกับพื้นถนน เพื่อให้หัดเตาะแตะ ตอนนี้หวังไว้แค่นี้ เพราะดูอาการแล้วมันคงไม่สามารถยืนและเดินเองได้อีกนาน.....หรือเดินไม่ได้เลย..?




 

 

 

อัพเดทล่าสุด 4 วันหลังจากวันถ่ายภาพนังแบมนอนเปล : ปาฏิหารย์มีจริงครับ...ผมขอเล่าปรากฏการณ์ที่เหนือความคาดหวังเป็นลำดับ ดังนี้

วันแรก จับนังแบมนั่งรถที่ปรับปรุงใหม่ขามันไม่ยอมเหยียด งอก่องอขิงอย่างเดียว ต้องพยายามจับยืดอยู่ครึ่งวัน มันจึงยอมหยั่งเท้าลงพื้น แต่ก็ต้องคอยจับไว้ไม่งั้นมันชอบงอกลับอยู่เรื่อย


วันที่สอง...พอจับวางบนรถขามันก็เหยืยดยันพิ้นได้เองและเริ่มเอาเท้าถีบพื้น ปล่อยทิ้งไว้บนรถได้เป็นชั่วโมงก็ไม่บ่น ดูท่าจะชอบด้วยซ้ำไป พออยู่ในท่านี้การกินข้าวกินน้ำสะดวกขึ้น ที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดคือการฉี่ ตอนที่มันยังนอนแซ่วอยู่นั้น ฉี่จะไหลตลอดเวลามากบ้างน้อยบ้าง ต้องซื้อแพมเพอร์สของเด็กมาใส่ ชักวิตกเหมือนกันว่าถ้าเป็นแบบนี้ตลอดเวลามีปัญหาแน่ แต่พอขยับเนื้อขยับตัวมาอยู่ในท่ายืน ปรากฏว่าฉี่หยุดไหลมีเล็ดบ้างนิดหน่อย และฉี่เป็นเวลามากขึ้น ตกกลางคืนวันนั้น ผมจับมันยืนสี่ขาโดยไม่ตั้งใจปรากฏว่ามันทรงตัวได้แต่ยังเซ ๆ ต้องคอยประคอง แต่เห็นแค่นี้ก็ตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่แล้ว ทดลองทำอยู่หลายครั้ง พักหลังขาเริ่มแข็งขึ้นและขาหน้าเริ่มขยับก้าวขาแต่ขาหลังยังขืนอยู่


วันที่สาม.... วันนี้ถือว่ามันยืนหยัดบนขาตนเองโดยไม่ต้องพึ่งใคร หลังจากนอนเป็นผักมาสองอาทิตย์ พอยืนหยัดได้ก็พยายามก้าวเดิน แรก ๆ ยังเซจะล้มแต่ประคองไปสักพัก ก็ปล่อยมือให้เดินเองได้ แต่เป็นระยะสั้น ๆ





วันที่สี่....ตามภาพข้างบนครับ เดินได้เป็นเรื่องเป็นราวขึ้น พออุ้มลงไปข้างล่างไปเจอร่องรอยฉี่ของนังไทเกอร์และไอ้โบ้ (ตัวดำแฟนนังแบม) ไม่รอช้าย่อขาฉี่ทับทันที จากอาการของมันวันนี้แสดงให้เห็นว่ามันเดินได้เกือบเข้าที่เข้าทางแล้ว แต่ตอนลุกขึ้นต้องช่วยพยุงตัวนิดหน่อย แต่สามารถนั่งลงและล้มตัวลงนอนเองได้ (หลังจากหมุนตัวสามสี่รอบ) หวังว่าจะมีพัฒนาการในทางที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ


เห็นไม๊ครับ..ปาฏิหารย์มีจริง ๆ...มาถึงตรงนี้ Dog Wheel Chair Model 3 รุ่น Minor Change คงต้องเก็บเข้าโรงเสียแล้ว ใช้ได้ไม่กี่ครั้งเอง...อ้อ...หลุมที่ขุดไว้กลบเรียบร้อยแล้วครับ สำหรับนังแบมการโกงความตายในครั้งนี้ ไม่รู้ว่าจะโกงได้นานแค่ไหน กลัวยมบาลจะมาทวงคืนเหมือนกับหนังเรื่อง Final Destination...



 




แก้ไขล่าสุด ใน ต.ค.022012

"กินและเที่ยวเรื่อยไปตามใจฉัน"

Wat*ka*Darin Contact

watkadarin Guest

เรามี 830 บุคคลทั่วไป ออนไลน์

 

ขออภัย เนื่องจากถูก spam คุกคาม

จึงของดลงทะเบียนสมาชิกชั่วคราว

ลงทะเบียน