“โลกนี้นี่ดูยิ่งดูยอกย้อน  เปรียบเหมือนละคร ถึงบทเมื่อตอนเร้าใจ
บทบาทลีลาแตกต่างกันไป  ถึงสูงเพียงใด ต่างจบลงไปเหมือนกัน
เกิดมาต้องตายร่างกายผุพัง ผู้คนเขาชัง คิดยิ่งระวังไหวหวั่น
ต่างเกิดกันมาร่วมโลกเดียวกัน ถือผิวชังพรรณ บ้างเหยียดหยันกันเหลือเกิน

โลกนี้คือละคร บทบาทบางตอน ชีวิตยอกย้อนยับเยิน
ชีวิตบางคนรุ่งเรืองจำเริญ แสนเพลิน เหมือนเดินอยู่บนหนทางวิมาน
โลกนี้นี่ดูยิ่งดูเศร้าใจ ชั่วชีวิตวัย หมุนเปลี่ยนผันไป เหมือนม่าน
เปิดฉากเรืองรองผุดผ่องตระการ ครั้นแล้วไม่นาน ปิดม่านเป็นความเศร้าใจ"

ขออนุญาตนำเนื้อเพลง "โลกนี้คือละคร" ของคุณสุเทพ วงกำแหง มาเป็นบทนำของของเรื่องนี้ เพราะเนื้อหาช่างเข้ากันได้ดีกับอัลบั้มภาพผู้คนข้างล่างนี้เหลือเกิน โลกนี้เป็นละครโรงใหญ่จริง ๆ ผู้คนแต่ละคนต่างได้รับบทบาทที่แตกต่างกันไป ต้องแสดงกันไปจนกว่าจะจบเรื่อง ห้ามเลิกกลางคัน เพลงนี้ผมได้ยินได้ฟังมาดั้งแต่สมัยเรียนอยู่ ป. 4 และเป็นเพลงโปรดของคุณพ่อด้วย เวลาลูกหลานร้องคาราโอเกะกัน ถ้าท่านอยู่ด้วยก็มักจะมาขอแจมด้วยเพลงนี้เสมอ ส่วนผมไม่ร้องหรอกเพลงนี้ มันโบไป ผมต้อง"My Way" เวอร์ชั่น เอลวิส เพรสลี่ย์ โน่น มันค่อยทางใครทางมันหน่อย เมื่อคืนนี้ รื้อเอาหนัง "บัญญัติสิบประการ" มาดูอีกรอบ เจอประโยคหนึ่งของ โมเสส ที่รับบทโดยดาราหน้าโบราณ ชาลสตัน เฮสตัน ได้ฟังแล้ว ช่างไปกันได้กับเพลง My Way เหลือเกิน โมเสสพูดว่า "ไม่รู้ว่าอำนาจใดกำหนดเส้นทางให้ข้า แต่เท้าข้าถูกกำหนดให้มีวิถีทางเดินแล้ว"

สำหรับลูกหลานรุ่น New Gen ถ้ายังงง ๆ อยู่ว่าไอ้เพลงนี้มันร้องยังไง จะบิดหรือจะหลบเสียงยังไง ก็ขอให้คุณพ่อคุณแม่ร้องให้ฟังก็แล้วกัน ถ้าคุณพ่อคุณแม่รุ่น 40 อัพปลาย ๆ  น่าจะร้องได้ทุกคน อย่างน้อยก็คงพอได้ยินแหละน่า


Music Video "My Way" (Frank Sinatra)

JavaScript is disabled!
To display this content, you need a JavaScript capable browser.


The Beautiful People

"กินและเที่ยวเรื่อยไปตามใจฉัน"

Wat*ka*Darin Contact

watkadarin Guest

เรามี 539 บุคคลทั่วไป ออนไลน์

 

ขออภัย เนื่องจากถูก spam คุกคาม

จึงของดลงทะเบียนสมาชิกชั่วคราว

ลงทะเบียน